En weer even tijd voor een nieuw verhaaltje voor ik de koeien weer binnen mag halen!

Vorige week vrij rustig weekje gehad. Niet veel bijzonders gebeurd, alleen weer een dode koe helaas. Deze stond al bij de ‘sickies’ en kreeg ik met veel moeite de melkstal in (liep ontzettend kreupel, waarschijnlijk verstapt door stijfheid van melkziekte), maar eenmaal op het platform ging ze door de hoeven en kregen we d’r niet meer omhoog. Van het platform af gesleept, en daar gelaten tot ze haar zouden schieten…maar toen we weer terugkwamen bij de melkstal lag ze wéér op het platform! Weer eraf gesleept en een groot vat voor de ingang gelegd, maar je raadt het al: derde keer was het weer raak.. Toch er weer af gekregen en na het melken hebben ze d’r doodgeschoten, was niet meer te redden helaas 🙁

Verder stond vorige week vooral in het teken van het synchroniseren van de koeien en de tochtdetectie. Omdat alle koeien hier tegelijkertijd afkalven is het belangrijk om ze ook allemaal op bijna hetzelfde moment te bevruchten. Hiervoor is het noodzakelijk dat alle koeien dus ook cyclisch in dezelfde fase zitten. Koeien die niet gelijk lopen worden door middel van hormonen in dezelfde fase gebracht. Vervolgens hebben we ‘Kamars’ op alle koeien geplakt. Dit zijn een soort stickers die op de ruggen worden geplakt en verkleuren zodra een andere koe deze koe bespringt. Hierdoor kunnen wij zien welke koeien op dat moment tochtig zijn, en die kunnen dan geïnsemineerd worden 🙂 De stieren die hier rondlopen zijn dus vooral om de foutjes en de late koeien die toch niet in cyclus zijn gekomen te bevruchten. Ze gebruiken hier dikke blaarkoppen voor, zodat ze aan de kalfjes kunnen zien welke van een inseminatie en welke van een stier afkomstig is.

Dan onze vorige vrije dagen: Niza en Mirjam kwamen langs! Superleuk om ze weer te zien en alle verhalen te horen en foto’s te zien! We werden de eerste avond meteen verwend met hun meegebrachte eten. De volgende dag wilden Niza en Mirjam graag Mount Cook nog zien (was het enige wat ze nog af moesten vinken) maar omdat Mariel en ik daar onze vorige vrije dagen al geweest waren gingen wij boodschappen doen in Oamaru. De volgende dag lekker uitgeslapen en naar Timaru geweest. Beetje geshopt (All Blacks vest en een zonnebril, allebei echt noodzakelijk ;)) en lekker uit eten geweest. ‘s Avonds in een caféetje de finale van de All Blacks tegen Frankrijk gekeken, en gewonnen! We hadden verwacht dat er wel een feestje los zou barsten (echt ALLES staat hier in het teken van de AB’s) maar het bleef verrassend rustig. Toen weer terug naar huis om snel ons bed in te duiken, want we mochten de volgende dag weer om half 8 melken.

De volgende avond Niza en Mirjam naar de bushalte gebracht en weer afscheid genomen 🙁 Het positieve eraan was dat de auto bij ons mocht blijven, dus we hebben nu eindelijk onze eigen wagen! Een hele stoere Mitsubishi met genoeg ruimte voor een heel gezin, dus er kan weer geshopt worden 😀

Deze week vooral druk met het insemineren van alle tochtige koeien. Deze worden elke ochtend uit de beide kuddes gehaald, en dan rond een uur of 9 geinsemineerd door Robert, een buurman met een licensie voor inseminaties (met heule grote handen, arme koetjes). Verder sprayen we nu veel ‘thistles’, distels dus. Dat gebeurt met mijn quad die nu uitgerust is met een grote bak met gif en een sproeislang, en dan mag je alle paddocks door zig-zaggen en alle distels besproeien…erg slaapverwekkend klusje, maar met een muziekje of zonnete wel te doen. Ook komt er binnenkort weer een stalinspectie aan, dus wij zijn hard aan de slag met de ‘waterblaster’ om alles spik en span te krijgen…wederom erg inspirerend werk, maar wel lekker om even uit te rusten 🙂

Vanmorgen en gisteren mocht ik om 4 uur de koeien halen want ze staan in de meeste verre paddocks, dus inmiddels wel een beetje moe. Morgen gelukkig ‘uitslapen’ tot kwart over 6, eindelijk! Gisteren nog wel even een klein adrenalineshotje gehad: ik moest de sickies sluiten en daar lopen ook twee stieren bij. Ze lopen dan over de race (soort zandpad tussen alle weides) naar hun paddock terug. Alleen dit keer kwamen ze langs de wei met de droge koeien, waar ook twee stieren bij lopen. Deze kregen elkaar in het oog en kwamen zwaar loeiend naar elkaar toe. Ik dacht: ik drijf ze wel even door met m’n quad…nou, mooi niet dus. M’n quad heeft de leuke eigenschap om als ie nog niet opgewarmd is uit te vallen als je geen gas meer geeft…en ja, laat dit nou net gebeuren terwijl ik (bergafwaarts) op die stieren af rij. Stieren waren hier niet echt van gecharmeerd en begonnen zwaar gravend en met hun koppen omlaag (ja, net als in de tekenfilms!) mijn kant op te komen. Ik als een malle die quad weer aan proberen te krijgen, wat gelukkig net op tijd lukte…pfieeeeeuw! Keihard in z’n achteruit het bergje weer op, en toen toch maar hulptroepen (in de vorm van een Filippijn van 1.60m, of moet ik dat er niet bij vertellen?) ingeschakeld. Die heeft het klusje gelukkig even voor me afgemaakt. Had wel ff knikkende knietjes 😉

Het weer is hier verder niet echt geweldig, best wel wat regen gehad. Natuurlijk net op het moment dat de eerste velden gemaaid waren om er hooi van te maken, dus dat gras mogen de koeien nu weer opeten…binnenkort maar weer een nieuwe poging wagen. Verder heb ik al de eerste kleine eendjes en kalkoentjes gespot, begint echt lente te worden!

Oh, ik heb ook nog niks verteld over Rosie-petal, het zwart witte lammetje van Andra. Ze heeft haar gekregen van de buren, en voert haar nu met de fles. Rosie-petal denkt inmiddels dat ze een hond is en rent Ed (de ‘echte’ hond ;)) overal achterna. Vaak zit ze achterin de jeep met ‘m, en gisteren heeft ze met me mee gereden op de quad 😀 We hopen maar dat ze d’r niet op gaan eten..

Nou, het is weer tijd voor mij om de koeien te halen, ik sta ‘on cows’ vandaag!

Heel veel liefs,

Marije

Zo, het werd wel weer eens tijd voor een nieuwe update!

We zijn inmiddels al ruim een week aan het werk hier op de farm, en het bevalt nog steeds goed! Eergisteren onze eerste vrije dagen gehad, waren we al wel aan toe. Eerste dag geprobeerd uit te slapen, maar dat is lastig als je gewend bent om om 5 uur te beginnen.. ‘s Morgens hebben Mariel en ik allebei even met thuis geskyped, om daarna snel in de auto te springen (die we gelukkig zonder problemen konden lenen van Magda & Remus) op weg naar Timaru. Timaru is een ‘grote’ stad hier aan de kust..maar groot is relatief, want het bestaat eigenlijk maar uit één lange winkelstraat. Het was heerlijk warm en zonnig, dus we zaten lekker met open raampjes en een vrolijk achtergrondmuziekje in onze dikke wagen…vakantiegevoel 🙂

In Timaru aangekomen eerst geprobeerd een plekje te vinden om te parkeren. Er waren wat gratis parkeerplaatsen maar die hadden een maximale doorrijhoogte van 2m…en laat onze truck met stoere lampen bovenop nou net iets hoger zijn. Dat betekende dat ik elke keer bij het in- en uitgaan van een parkeerplaats uit het raam hing om het 2m bordje (dat aan kettingen hing) een zetje te geven zodat we er net doorheen paste (hadden we de eerste keer nog niet bedacht, dus dat gaf een aardige klap..). Alle mensen op de parkeerplaats vonden het blijkbaar erg grappig, want iedereen barstte elke keer in lachen uit als we ons ‘trucje’ deden (en dat moest aardig vaak, want de meeste parkeerplaatsen waren vol).

Toen we eindelijk een plekje hadden gevonden gingen we eerst even de winkelstraat doorslenteren. Leuke winkeltjes, al helemaal gericht op de zomermode (de mensen waren ook echt al zomers gekleed, vonden Mariel en ik wel erg optimistisch). (Nog) niks gekocht, maar dat komt vast nog wel…alleen een ovenschaal en wat theedoeken, huisvrouwtjes die we zijn. Toen even een broodje gegeten en op naar het strand! We hadden wat te drinken mee, dus even lekker een tijdje gechilld met onze voetjes in het zand. Ook de zee gevoeld, viel heel erg mee qua temperatuur! Er waren zelfs al twee mensen aan het zwemmen, kiwi’s hebben het duidelijk niet snel koud.

Toen weer naar de auto en op weg naar de supermarkt, die we gelukkig in één keer vonden (die zat namelijk nou net niet op die ene winkelstraat). Daar even een ijsje gegeten en toen eindeloos door de enorme supermarkt gewandeld. Was lekker goedkoop, dus genoeg ingeslagen om weer een week te overleven (de filipinos vroegen al of er een hongersnood op komst was).

Terug naar huis gegaan, en daar lekker pastasalade gegeten. Daarna brownies gebakken, en alvast broodjes zalm (mmmm!) voor de volgende dag gesmeerd. We wilden nog een filmpje kijken, maar rond een uur of 9 is het hier standaard bedtijd, en dat vonden onze ogen nog steeds..

De volgende dag om 8 uur de wekker gezet, en om half 9 zaten we in de auto op weg naar Mount Cook! Het weer was alleen helemaal omgeslagen, dus helaas begon het al snel te miezeren. De weg er naartoe was supermooi, allemaal bizar blauwe meren weer, dus we hadden genoeg om te bekijken. Ook nog even gestopt voor een kopje koffie, omdat we nog wat moeite hadden om wakker te worden. Was ook een soort souvernirwinkeltje bij, waar we even wat handcrème testte die gemaakt was van Merinoschapenwol-olie..jaja!

Toen door naar Mount Cook. Het weer werd steeds slechter, en bij Mount Cook aangekomen bleek die helaas verstopt te zijn in een dikke laag mist. Daar hadden we al wel een beetje op gerekend, gelukkig is het goed te rijden dus we zullen nog wel eens teruggaan. Er is daar midden tussen de bergen een soort bungalowparkje waar mensen kunnen logeren en ook gewoon mensen wonen, heel apart. We hebben daar even door het informatiecentrum gewandeld, en toen toch dapper door de ijskoude wind een wandelingetje gemaakt. Stukje de berg op tegenover Mount Cook, heel mooi, bijna jungle-achtig. Mariel vond het net lijken alsof we in een dierentuin wandelden, soort Burgers Bush gevoel. Toen nog even een kopje soep gegeten en daarna maar weer terug naar huis. Was nog even spannend, want de tank begon bijna leeg te raken en het eerstvolgende dorp met tankstation was zo’n 50km verder. Gelukkig net gered, en Mariel begon van blijdschap spontaan aan de rechterkant te rijden.. Nog even wat extra lekker eten voor onze vrije avond gehaald, en toen weer de weg op. We hadden onderweg wel gemerkt dat onze handjes errug zacht aanvoelden, dus op de terugweg de handcrème toch maar meegenomen.

Thuis aangekomen gekookt, de laatste brownies opgegeten en nog even een filmpje gekeken. Toen op tijd naar bed, want de volgende dag mocht Mariel alweer om 4h30 de Silo-wash doen.

Dat waren onze vrije dagen! Voelt helaas alweer veel te lang geleden..

Vandaag weer een lekkere drukke dag gehad. Zal even een kleine samenvatting geven, dan hebben jullie ook een beetje een idee hoe een gemiddelde dag voor ons eruit ziet:

Vanmorgen ging mijn wekker om tien voor 4, omdat ik om half 5 bij de melkstal moest zijn voor de silo-wash. Even snel warm aankleden (dat betekent een laag of 4) en een muts opzetten, en dan naar m’n quad om te kijken of ie vandaag weer in een goede bui is en wil starten. De silo-wash is het schoonmaken van de tank waar de melk in wordt verzameld, duurt een minuut of 20. Daarna de caroussel klaarmaken voor het melken, en wachten tot de tweede melker aankomt. Vanmorgen was dat Richard, die ook de kudde ‘s ochtends had binnengehaald (‘getting the house’). Ik mocht bij de eerste helft van de eerste kudde (die bestaat uit zo’n 450 koeien) de cups erop zetten, en daarna de tweede helft de cups eraf halen. Mariel haalde ondertussen de tweede kudde binnen (zo’n 250 koeien) en de sickies (koeien die net gekalfd hebben en nog colostrum geven en koeien die antibiotica krijgen, die melk komt niet in de silo maar wordt aan de kalfjes gevoerd). Toen wisselde ze me af en mocht ik ontbijten (uur of half 8).

Na het ontbijt ging ik terug naar de melkstal om verder te helpen met de laatste sickies, en daarna gingen we de laatste drachtige koeien opvoelen. ‘s Nachts hadden er namelijk drie gekalfd, en die moesten eruit gehaald worden. Was leuk om even te voelen, er zijn er op dit moment nog maar twee drachtig! Volgende week gaan ze alweer beginnen met insemineren.

Daarna mocht ik de plantwash doen. De plantwash is het schoonmaken van de caroussel, die moet eerst koud en daarna heet gespoeld worden. Ook moeten in die tijd de muren en de vloer helemaal schoongespoten worden (duurt ongeveer een uur in totaliteit). Vervolgens ging ik met Richard de kalfjes voeren met de ‘cafeteria’. De cafeteria is een grote blauwe tank met 40 spenen die je achter de auto kunt hangen, en zo de kalverweides in kunt rijden om ze te voeren. Daarna weer terug naar de melkstal, want de ‘yard’ moest nog schoongespoten worden. De yard is ongeveer een half voetbalveld groot, en ondergescheten door zo’n 700 koeien…lekker klusje dus om die helemaal schoon te spuiten. Na de yard moest ik nog even aan wat melkstellen sleutelen (de buizen moeten allemaal goed recht hangen) en daarna moest aan de kalfjes nog ‘mill’ gevoerd worden, een soort graan. Toen was het tijd voor een uur lunch.

Na de lunch weer terug naar de melkstal, want ik was alwéér aan de beurt om te melken. Weer de helft ‘aangecupt’ en daarna de helft ‘afgecupt’, en toen nog even wat dingen schoongespoten. De pomp die de mestput leegpompt was alleen kapot, dus de yard kon helaas (wiehoooeee!) niet schoongespoten worden. Daarom mochten we lekker vroeg naar huis, en konden we om 18h00 al met het eten beginnen. Dat staat nu in de oven terwijl ik dit verhaaltje typ 🙂

Kortom; het leven bestaat hier vooral uit slapen, eten en werken…we hebben maar weinig tijd over om andere dingen te doen, maar vermaken ons prima. Morgen mag ik wéér om 4h30 de silo-wash doen, bofkont als ik ben. Maar eerst vanavond een stukje rugby, All Blacks – Australie! Wij zullen weer klaarzitten voor de haka! 🙂

Hoop dat alles goed is daar in Nederland! Al herfst aan het worden? Wij hebben hier gelukkig ons zonnetje weer terug, begint al lekker warm te worden..

Heel veel liefs,
Marije

Zo, aangezien we nog even moeten wachten tot onze eerste werkdag begint begin ik
maar met verslag 2.. Sinds we eergisteren in de bus zaten is er namelijk al
weer veel gebeurd! Toen de bus aan kwam in Glenavy waren we al behoorlijk
nieuwsgierig naar waar we precies terecht zouden komen. Toen we bezig waren
onze tassen uit te laden hoorden we plotseling ‘hello’ achter ons en daar stond
Remus, de eigenaar van het bedrijf. In de auto ontmoette we ook Andra, z’n
dochtertje van 4..superschattig meisje. We gingen er vandoor richting Kurow, waarbij
we meteen merkten dat ze hier het gaspedaal goed weten te vinden. Gelukkig kan
het hier ook wel, want de wegen zijn superrustig en je komt amper iemand tegen.
Onderweg werden we steeds nieuwsgieriger waar we terecht zouden komen want het
landschap werd steeds mooier, waarbij mooi een understatement is. Toen we langs
de koeien reden bleek dat ze op het verkeerde weiland stonden waar zo met
chemicalien gesproeid zou worden, dus het laatste gedeelte van de rit vlogen we
bijna 😉

Eenmaal op de boerderij aangekomen werden we niet teleurgesteld…wat is het hier mooi! We stopten even bij de melkput om door te geven dat de koeien verplaatst moesten worden, waar we ook hond Ed ontmoetten. Toen door naar ‘ons’ huisje. Hier
dumpten we even snel onze tassen en ontmoetten we Richard, 1 van de 2
filipinos. Toen door naar het huis van Magda en Remus, waar we een kop koffie en
wat lekkers kregen. We zouden wachten op Magda maar die bleek drukker dan
verwacht dus die zouden we morgen gaan ontmoeten, nu eerst naar ons huisje.
Mariel kreeg meteen haar eerste auto toegewezen, een kleine witte Mazda. Bij ons
huisje aangekomen ontmoetten we ook Ray, de andere filipino, en kregen we een
kleine rondleiding. Prima huis, behoorlijk oud maar alles werkt nog. Achter zit
er een veranda aan ons huis vast waarvanaf je uitkijkt over de LOTR bergen. We
zien het al helemaal zitten om daar zomers te gaan bbqen..tis hier nu alleen
helaas nog erg koud (graad of 15 max) dus dat zal nog wel even duren.

Op onze kamer troffen we onze werkkleding aan (very charming) en een reep typisch
NZlandse chocola, heel aardig 🙂 We doken vroeg ons bed in omdat we geen idee hadden wat ons de volgende dag te wachten stond. Wekker rond 8 uur gezet, en toen we wakker werden moesten we wachten op Magda. Dat duurde behoorlijk lang dus we
belden haar rond half 10 en mochten toen die kant op. De witte Mazda was weer
weg dus we moesten lopen, konden we meteen het bedrijf mooi bekijken. Bij ons
huis staan alle kalfjes, in stallen en in de wei. Ook lopen er hier allemaal
superlelijke kalkoenen rond die echt een belachelijk geluid maken. Remus
vertelde dat als we er een vingen dat we ‘m dan op mochten eten, misschien iets
voor Thanksgiving?

Onderweg naar Magda kwamen we Tavi tegen, de derde Roemeen die hier werkt. Hij gaf ons een lift naar Magda’s huis. Bij Magda thuis vulden we eerst wat papierwerk in
(contract, formulier voor IRD number en nog wat dingen) en toen kregen we te
horen dat we die dag vrij hadden dus boodschappen konden doen en dingen konden
regelen. We mochten Magda’s jeep mee, echt een supertof ding. We zouden naar
Oamaru gaan, maar namen onbedoeld een kleine omweg. Toeristische route zegmaar.
Niet dat we dat heel erg vonden want zo konden we meteen de omgeving bekijken…tis
hier overal echt bizar mooi. In Oamaru gingen we eerst langs het post office om
ons IRD number aan te vragen. Die vonden we gelukkig snel want Oamaru is eigenlijk
1 lange straat met aan 2 kanten winkels. In het post office moesten er vooral
veel kopietjes van alles gemaakt worden, waarna alles op de bus ging. Toen door
naar de bank om een rekening te openen. We mochten eerst even plaatsnemen en
daarna hielp Ria ons, hele aardige vrouw. Meteen een beetje over van alles en
nog wat gekletst, en we hoorden dat hier erg veel Nederlanders in de buurt
wonen. Een bank account rijker liepen we weer de bank uit, eerst even tijd voor
een broodje van de Subway. Daar ook gevraagd waar de telecom winkel was, want
we wilden internet! Dat was nog best duur, werkt met een soort prepaid tegoed,
maar toch maar meteen gedaan…anders moesten we iedereen meteen zo lang
missen.

Toen door naar de Countdown. Daar zo goed als het ging boodschappen voor 7 dagen
gedaan, toch lastig inschatten hoeveel je dan nodig hebt. De prijzen zijn hier
vergelijkbaar met de AH maar omdat de NZ dollar minder waard is dan de euro
lijkt de rekening behoorlijk hoog.. Gelukkig hadden we nog net genoeg geld mee
want met onze pinpas kunnen we niet pinnen in de winkels (wanneer er eenmaal geld
op onze NZ pas staat is dat probleem gelukkig verholpen). Toen nog even het
warenhuis aan de overkant in gelopen maar aangezien het geld op was zijn we
daarna maar weer richting huis gegaan.

Onderweg naar huis weer een toeristische route genomen, waarbij we lang wat Maori
Artwork kwamen. Even gestopt maar dat stelde niet zoveel voor. Toen moesten we
over de rivier…die is echt belachelijk blauw, en met de zon op de felgroene
boompjes eromheen moest er natuurlijk even een foto gemaakt worden. Bijna in
één keer het huis gevonden, dus dat viel mee 😉 Even de boodschappen weggezet
en meteen het huisje even onze vrouwelijke touch gegeven (bosje narcissen in de
vensterbank, geurkaarsje op onze kamer om de vreemde geur te verdrijven, wc
blokje in de wc, enz.). Ook gelijk het internet uitgeprobeerd, werkt top! Toen
lekker hutspot gemaakt, even wat anders dan de vliegtuigrijst.. Nog even met de
filipinos gekletst en snel naar bed.

De volgende dag hoefden we pas om 3 uur te beginnen dus we konden lekker uitslapen en rustig ontbijten. Toen naar de melkstal waar Mariel eerst moest leren van
Richard hoe de cups er op moeten, en Tavi mij leerde hoe je kon zien of een koe
goed uitgemolken was en hoe de cups eraf gingen en er gesprayd moest worden. We
voelden het allebei al snel in onze armen..700 koeien melken is een flinke
klus! Daarna alles opruimen (ze werken hier echt heel netjes) en toen naar
huis. Pasta met saus gekookt en daarna vroeg naar bed want de volgende dag
moesten we om half 5 bij de melkstal zijn. Normaal beginnen we om 5 uur maar
dit keer moest de herd test gedaan worden, dat betekent dat er van elke koe een
melkmonster genomen moet worden. Hierdoor kon de carrousel maar erg langzaam
draaien en duurde het melken erg lang. Ik stond achter Tavi om te checken of er
geen cups af vielen en moest de boel schoonhouden, terwijl Mariel alle
bekertjes met de melkmonsters er af moest halen en er nieuwe bekertjes op moest
zetten.

Rond een uur of 10 konden we dan eindelijk ontbijten, waren we wel aan toe. Toen mochten we ‘s middags alle benodigdheden van het monsteren schoonpoetsen in het
zonnetje en kreeg Mariel haar eerste motorrijles. Ik kreeg m’n eerste
autorijles en zo mochten we allebei naar huis, Mariel op de motor en ik in de
auto. Mariel ging ‘s middags meteen mee op de motor om te kijken hoe de koeien
opgedreven worden, terwijl ik rechtstreeks naar de melkstal ging. Daar mochten
we weer melken met Tavi en Ray. Na het melken kreeg ik m’n eerste uitleg van
Tavi over de ‘plantwash’, het wassen van de carrousel, terwijl Mariel het plein
moest schoonspuiten. Daarna mochten we eindelijk naar huis..gelukkig hadden we
nog wat pasta over die we konden opwarmen.

Volgende dag weer om 5 uur beginnen in de melkstal waar ik bij de eerste kudde de cups er af moest halen om daarna halverwege te wisselen met Mariel. Omdat Magda de koeien injecties moest geven waren ze lekker gestresst, wat resulteerde in 1
grote schijtpartij.. Sowieso ben ik nog nooit thuisgekomen zonder poepspetters
op mijn hoofd, en zelfs een keer gewoon recht op mijn hoofd gescheten…risico
van het vak vrees ik 😉 Na het ontbijt liet Magda ons eerst zien waar het afval
gedumpt wordt, gewoon een gat in de bergen waar af en toe de fik in gezet wordt.
Ook liggen er een aantal dooie koeien in, stonk dus verschrikkelijk. Daar
mochten we wat afval dumpen, waarna Mariel pauze had omdat ze om 1 uur weer de
koeien op moest drijven. Ik mocht nog even sleutelen aan wat melkstellen, maar
al snel kwam Remus langs om te vragen of ik wat belangrijks aan het doen was.
Hij vond van niet, dus ik mocht mee een koe met slepende melkziekte vangen in
de colostrumwei. De koe liep echt met een soort dronkemansgang door de wei, het
was niet te missen welke ziek was. Aan mij de eer om ‘m eerst bij z’n staart te
pakken waarna Remus haar nek pakte en we als een gek rondjes gingen rennen tot
de koe neer ging. Dat ging gelukkig in 1 keer goed, en we gaven haar een infuus
met calcium. Voordat we weggingen joegen we d’r weer in de benen en je zag toen
ze wegliep al een enorme verbetering…was dus duidelijk zinvol geweest! Toen
terug naar m’n melkstellen, waar ik tussendoor nog even uitleg kreeg van Ray over
het schoonspuiten van het plein. Toen lekker pauze houden in het zonnetje en
daarna weer melken, dit keer met Ray en Richard. Remus kwam nog even langs en
je merkt meteen dat de filipinos dan erg op hun hoede zijn, hij kan nogal fel
uit de hoek komen. Gelukkig doet idereen tegen ons tot nu toe nog erg aardig,
maar we zijn al wel gewaarschuwd. Toen we bezig waren met schoonmaken hoorden
we ineens ‘goedenmiddag!’. Mariel en ik keken erg raar op, toch raar om ineens
Nederlands te horen, maar het bleek de Nederlandse buurman die kwam jagen op
het land van Magda en Remus. Hij nodigde ons meteen uit om een keer te komen
eten…heel aardig:)

Ik mocht weer de plantwash doen met Richard, terwijl Mariel de kalfjes ging voeren met
Magda. Daarna naar huis om lekker pannenkoeken te bakken! Ik voelde me toen al
niet helemaal lekker en werd ‘s nachts ook een paar keer behoorlijk misselijk
wakker. De volgende dag toch om 5 uur met behoorlijke buikpijn gaan melken, maar
rond een uur of half 9 werd ik door Magda naar huis gestuurd. Ik zou even
aankijken hoe het ging, maar aangezien ik me na het ontbijt nog niet beter
voelde kreeg ik de rest van de dag vrij. Veel geslapen, en nu lig ik in bed dit
verhaaltje te typen en te wachten tot Mariel thuis is van het melken. Ze vertelde
dat vanmorgen het stierkalfje dat tussen de colostrum koeien loopt over een hek
probeerde te springen en daarbij zijn poot brak..hij moest afgeschoten worden,
best heftig allemaal. Richard heeft de kop meegenomen om op te eten, die hangt
nu gevild en wel in het schuurtje tegenover ons huis.. Nu maar hopen dat ik me
morgen beter voel, want ik word om 6 uur weer verwacht in de melkstal…fingers
crossed.

Ik hoop dat in NL alles goed is, en het volgende verhaal zal vast weer snel komen want we maken hier genoeg mee!
Heel veel liefs,
Marije

Zo, het eerste deel van de reis zit er op..nu in Taipei tijd zat om even een update te schrijven. Vanmorgen (gistermorgen? na drie tijdzones ben ik mijn tijdsgevoel een beetje kwijt) stond om 11 uur het afscheidscomite klaar om ons uit te zwaaien op Schiphol. Na de laatste afscheidskadootjes in ontvangst te hebben genomen (bedankt lieve Ria!) moesten we toch echt door de douane en kon de reis beginnen! Rond half 3 lieten we het mooie weer achter ons en stegen we op richting Bangkok. We zaten net goed en wel op onze stoel toen de eerste nootjes en drankjes uitgedeeld werden. Dat ging de rest van de reis in hetzelfde tempo door. Blijkbaar vinden Chinezen dat er om de 5 uur een warme maaltijd genuttigd moet worden (inclusief alcoholische versnapering, ontbijt is hierbij geen uitzondering) dus zodoende zaten wij braaf om 5 uur ‘s middags aan onze kip met rijst. Om vervolgens om een uur of 12 ‘s nachts verder te gaan met ‘fried noodles with pork’ als ontbijt. Doen wij niet moeilijk over, en was ook wel fijne bezigheidstherapie tijdens de eerste vlucht van een kleine 11 uur. Niet dat we ons verveelden, want naast het entertainementsysteem van het vliegtuig en onze eigen middelen om ons te vermaken (boeken, films, muziek) hadden we ook gezelschap gekregen van een vrolijke Limburger. Niks tegen Limburgers, maar deze was bijzonder slecht te verstaan. Dit resulteerde in veel geknik en gelach van mijn kant, maar wat ik hier allemaal precies mee bevestigd heb weet ik niet helemaal precies. De vlucht zelf verliep verder redelijk soepel, klein beetje turbulentie maar niks om over naar huis te schrijven. Na 11 uur vliegen kwamen we rond 6 uur ‘s ochtends lokale tijd aan in Bangkok (voor ons gevoel dus midden in de nacht). Wat we van Bangkok gezien hebben leek vooral erg nat, maar de 2 uurtjes wachttijd hebben we vooral doorgebracht in een luie stoel op het vliegveld. Hierna mochten we weer verder op hetzelfde plekje in onze trouwe Boeing 747 (na eerst 2 bejaarde Taiwanezen van ons plekje te hebben gekickt, muhaha). Natuurlijk hoorde bij deze vlucht ook een warme maaltijd, dit keer rijst met kip. Ook mochten we voor de tweede keer genieten van een garnalen-voorgerecht, maar dit keer was het chocoladetoetje vervangen voor een onherkenbaar vierkant stukje groen rubberachtig materiaal. Natuurlijk moest dit even geproefd worden, maar de smaak van kokosachtige taaie gelei was niet aan Mariel en mij besteed. Dit in tegenstelling tot de mevrouw naast mij, die het blokje flubber met veel smaak binnen een half uur weggewerkt had. Chapeau! Ook opvallend was dat de fruitsalade opmerkelijk was veranderd. In plaats van onze oude vertrouwde meloen en appel troffen we hier dingen in aan die ongetwijfeld exotische namen als guave en guanabana droegen. Prima binnen te houden. De koffie trouwens niet, die smaakte als karton. Maar genoeg over het eten…de rest van de vlucht hebben we vooral slapend doorgebracht, ondanks redelijk wat turbulentie. Gelukkig zat het hele toestel verder vol met Taiwanezen, die zijn een stuk stiller dan Europeanen. Rond een uur of 2 lokale tijd (geen idee meer wat voor tijd het officieel voor ons was) kwamen we aan in Taipei. Vanuit de lucht was de dikke laag smog al mooi te zien! Eenmaal op de grond kregen we van een streng kijkende mevrouw met mondkapje onze eerste stempel in ons paspoort en mochten we de stad in. Eerst moesten we bedenken hoe we die dachten te bereiken. Een gezellige informatiebalie kennen ze hier helaas niet, dus richtten wij onze laatste hoop op de Taiwanese mevrouw achter de balie van een willekeurig gekozen busmaatschappij. Gelukkig kon zij ons zeer goed duidelijk maken hoeveel we moesten betalen en waar we heen moesten (wat best knap was, zonder Engels te spreken en met 2 telefoonhoorns aan haar hoofd). Hoeveel een Taiwanese dollar waard was wisten we ondanks onze gedegen voorbereiding niet precies, maar het kon nooit veel zijn..gaan met die banaan dus! Na een busrit van ongeveer een uur kwamen we aan in Taipei, een hele aparte stad. Ze bouwen hier bijvoorbeeld bruggen door ergens middenin met een schijnbaar willekeurig gekozen stukje te beginnen en daarna de rest er aan vast te bouwen. Gelukkig wonen er genoeg mensen in Taipei om aan dit soort ingenieuze bouwwerkjes mee te werken, want op elk stukje brug stond wel een mannetje. De stad zelf was vooral erg lawaaiig, druk, benauwd en..geurig (mengeling tussen kroepoek, vis en kippenstront). Elke winkel leek op de Bijenkorf tijdens de Drie Dolle Dwaze Dagen, zegmaar. Oh, en ze eten hier graag gebakken eendenkoppen, met snavel en al. Ben bang dat ze hier van hygiënische maatregelen nog nooit gehoord hebben, dus we hebben als echte toeristen ons cola’tje genuttig in de McDonalds (jaja, shame on us). Tijdens onze 5 uur durende wandeling zijn we verder maar liefst 1 Europeaan tegengekomen, dus het toerisme vaart hier hoogtij. Daarom vinden ze het ook niet nodig om naast allerlei Taiwanese tekens ook de Engelse taal te gebruiken in de winkels, wat dingen kopen erg spannend maakte (had ik al verteld dat de waarde van een Taiwanese dollar ons niet helemaal bekend was?). Toen het donker begon te worden zijn we weer teruggegaan richting het vliegveld, waar ik ook dit verhaaltje zit te schrijven (vandaar dat het zo uitgebreid is, je moet toch iets doen naast Skypen om 3 uur wachttijd te doden). Gelukkig kunnen we nu bijna het vliegtuig in dus ik zal er een eind aan breien, op naar Auckland! (Nog maar zo’n 15 uur verwijderd van een warme douche en een bed.) En nog een kleine toevoeging vanuit een cafetje in Christchurch, wachtend op de bus naar Glenavy.. Gisteren zijn we eerst vanuit Taipei naar Brisbane gevlogen. Bij het inchecken kwam ik nog bijna niet door de douane door mijn levensgevaarlijke…boek. Ja, het was nog even spannend. Volgende keer toch iets meer voor de hand liggende moordwapens meenemen. De vlucht verliep rustig, alleen erg veel turbulentie met opstijgen. Gelukkig zaten we niet meer naast mensen uit Limburg 😉 Het eten was wel een beetje jammer. ‘S avonds pasta met kip, maar de pasta smaakte naar plastic. Als ontbijt kregen we rice noodles met een onbestemd sausje met vlees, maar nadat we over de Taipeise markt hadden gelopen vonden we het niet heel erg om niet precies te weten wat er in zat. Verder was het dit keer wel goed geregeld met schermpjes in de hoofdsteun van de stoelen voor ons, zodat we nog een filmpje konden kijken (ik Monte Carlo en Mariel Pirates 4). Het afkijken van de films is ons allebei niet gelukt, al snel werden onze oogleden erg zwaar.. Het landen in Brisbane was erg leuk, het weer was superhelder dus het laatste uur heb ik vooral uit het raam gekeken. Australie is echt gigantisch, zelfs vanaf 11km hoogte. Het vliegveld ligt direct aan de oceaan, dus we waren even bang voor een omverwachte landing op het water maar dat ging gelukkig allemaal goed. In Brisbane was het een graad of 20 met een lekker zonnetje, helaas waren we er maar 1,5 uur. Nog maar een keertje teruggaan! Ook hier bleek bij de douane dat Nederlanders levensgevaarlijk zijn..Mariel had als woordwapen dit keer een minischaartje uit haar EHBO-tasje gekozen (betrapt!), maar gelukkig werd ze al snel weer vrijgelaten..met schaartje en al! We zaten gelukkig in hetzelfde vliegtuig naar Auckland, dus daar konden we nog even de film afkijken. De vlucht duurde een uur of 3, kippeneindje dus. Boven NZ betrok het weer helaas wel, dus we konden er vanuit de lucht erg weinig van zien. Ook waren we weer 3 uur vooruit gegaan in de tijd, dus tegen de tijd dat we landden was het al een uur of 6. Bij binnenkomst in NZ moesten we eerst door de douane. Gezellig praatje gemaakt over wat we hier kwamen doen en of we er zin in hadden en toen waren we weer een stempeltje in ons paspoort rijker! Toen door naar de bagagecontrole. In het vliegtuig hadden we al een formuliertje ingevuld over wat we allemaal bij ons hadden, en daar mochten we eerst gezellig met een Indische meneer (met bijbehorend Bollywood accent) over praten. Meteen even over onze opleiding gepraat, en dat we daar in NZ goed geld mee konden verdienen. Toen door naar de volgende Indische meneer waar onze tassen open moesten. Mariel had haar bergschoenen netjes schoongemaakt maar bij mij zat er nog een beetje gras tussen mijn profiel dus die moesten nog even schoongemaakt worden. Dat viel blijkbaar niet mee want dat duurde een aardig tijdje. Toen de tassen nog even door de x-ray en we mochten NZ in! Eerst op zoek naar de I-site balie om te bellen voor onze transfer naar het vliegveld. Die was natuurlijk onvindbaar maar werden we weer gezellig geholpen door een oude man, die vertelde dat daar de mensen met de goede ogen zaten. Na wat telefoontjes bleek dat de bus voor exit 4 zou staan en jawel, die kwam al snel aanrijden. We zagen er blijkbaar erg eng uit, want geen van de kinderen die ook in de bus zaten durfde naast ons te zitten.. Toen bij t hotel aangekomen en meteen ingecheckt..was nog even spannend omdat ze m’n creditcard wilden hebben, maar het kon gelukkig ook zonder (creditcard ligt namelijk in NL..). Kamer was verder prima, 1 tweepersoons en 1 eenpersoonsbed. Mariel dook meteen onder de douche, als compromis mocht ik het grootste bed. Daarna mocht ik..was echt HEEL erg fijn om na bijna 48 uur reizen je even op te frissen en fris ruikend een schoon bedje in te duiken. Nog even een kopje thee met een film, maar ik lag daarna meteen in coma. Om half 2 werd ik nog even wakker en had ik een klein ‘what the fuck’ momentje, maar verder heerlijk geslapen tot 7 uur sochtends. Toen alles weer ingeladen en uitchecken. We liepen buitenom en door de regen (had ik al gezegd dat het hier een graad of 15 is en erg nat?) waren onze schoenen nat geworden. Toen we naar de balie liepen bleek ook dat de grond erg glad was, en die combinatie zorgde ervoor dat Mariel, die voor mij liep, even een erg intieme kennismaking met die gladde vloer had. Ik hoorde een klap en dacht dat ze gewoon haar tassen hard op de grond zette, maar toen ik opkeek lag ze er zelf ook bij. Gelukkig was de schade niet groter dan een pijnlijke enkel. Ook het uitchecken was even spannend, want het pinautomaat pakte onze pas niet. Gelukkig wilde de meneer die ons naar de luchthaven zou brengen eerst wel even langs de ATM rijden, zodat we dat bedrag even konden pinnen. Dat lukte gelukkig wel, probleem opgelost. We waren nog bijna teruggegaan naar het International Airport, maar gelukkig was onze (wederom Indische) chauffeur zo vriendelijk om ons er op te wijzen dat je voor binnenlandse vluchten naar het Domestic Airport moet. Daar nog even wat gepind en ingecheckt. Toen even ontbeten, Mariel een warm broodje met ei, bacon en kaas en ik een bakje muesli met perzik-mango yoghurt..superlekker! Vlucht verliep weer prima, een ruim uurtje dus stelde niet veel voor. Bij de landing ondanks de mist nog wel wat van het zuidereiland kunnen zien..zag er veelbelovend uit! Weer zo’n leuke landing over zee, en toen konden de tassen op onze rug en konden we Christchurch in. Helaas was het weer niet al te best en de tassen wel erg zwaar, dus zijn we het eerste beste cafetje in gedoken voor lunch en wat te drinken. Ze zijn hier erg van de ‘organic’ dingen dus het werd een geheel en al biologisch verantwoorde mac and cheese met bacon en organische cola, en een kopje mangothee toe. Inmiddels zit ik verder de typen in de bus naar Glenavy, waar we nu in zitten. Op weg van de bus stopte er ineens een auto voor ons met twee verdacht bekende hoofdjes er in. Niza en Mirjam! Echt bizar om die hier stom toevallig tegen te komen, maar wel superleuk om even in turbotempo bij te praten (bus vertrok helaas 15 min. later al). Die stinkerds gaan nu naar Australie, even de zon opzoeken en een bruiloft bezoeken, maar daarna zien we ze gelukkig alweer snel! Nu in de bus voor de allerlaatste etappe. In Christchurch is trouwens niet veel meer van de aardbevingen te zien, alleen wat oude kerken zien er beschadigd uit en een aantal hoge gebouwen waren nog afgezet. Wel reden we net lang een winkel met beelden waar ze ‘earthquake seconds’ verkopen met 80% korting 😉 Ook staat hier alles in het teken van de rugby world cup, de vlaggen en beschreven ruiten met ‘go all blacks’ zijn niet te missen. Wat bizar is is dat hier alle bloesembomen in bloei staan en de weides vol zijn met lammetjes..toch niet helemaal wat we gewend zijn, maar wel fijn om even de herfst en winter te skippen:) Op naar Glenavy! En dit verhaal plaats ik nu vanuit ons huisje op de boerderij in Kurow! Sinds gisteren alweer veel gezien en meegemaakt, maar aangezien dit verhaal alweer veel te lang en belachelijk uitgebreid is bespaar ik jullie dat tot de volgende keer, hopelijk dan iets beknopter.

Heel veel liefs, Marije