Aangezien het alweer veel te lang geleden is dat ik een nieuwe update geschreven heb volgt hier weer een korte (jaja, ik zal m’n best doen) samenvatting van de afgelopen weken. Ik was gebleven bij het etentje met onze buren. De volgende ochtend zaten Mariel en ik rond half elf (terwijl we toch al om half 9 wakker waren…veel te veel om in te pakken ;)) in de auto richting Queenstown. Onderweg nog wat gegeten en even gekeken bij een paardenrace waar we langs reden…beetje Peerdepieten-gevoel 😉 Daarna door naar Queenstown! In Qtown eerst weer een slaapplaats in het oude vertrouwde XBase geregeld. Weer een 4-persoonskamer, dit keer deelden we hem helaas met een zwijgende Japans stel…achja, wel zo rustig. Die middag een beetje in het park gechilld (ja, weer met een wijntje ja!) en in de zon gelegen, heerlijk! Daarna lekker een echte Angus beef biefstuk gegeten bij Brass, een heel druk en goed betaalbaar tentje vlak naast ons geliefde parkje. Natuurlijk weer een dessert cocktail toe, de Toblerone blijft favoriet. Na het eten even snel langs onze kamer gegaan om wat spullen op te halen, en daarna door naar de bios om dan eindelijk Twilight te gaan bekijken! We zaten in een bijna lege bios (heel wat anders dan de week daarvoor dus), maar konden daardoor wel lekker met de beentjes over de stoelen voor ons zitten (deed iedereen). En ondanks alle slechte beoordelingen hebben we stiekem toch wel zitten genieten van meneer Cullen 🙂 Daarna terug naar de kamer en aangezien de badkamer bezet was maar twee badkamers in de hal bezet om ons daar om te kleden en op te tutten. ‘s Avonds weer naar onze bekende plekjes in Qtown geweest, was niet heel druk maar wel weer erg gezellig. Zoals gewoonlijk weer laat geworden, we waren rond een uur of 4 thuis. De volgende ochtend vertrokken de Japanners alweer vroeg en ze vonden het niet nodig om hun spulletjes snel of stil in te pakken, dus ook Mariel en ik waren al vroeg op. Uitgecheckt, spullen in de auto gedumpt en daarna even ontbeten bij een superleuk tentje. Mariel had ‘free range eggs’ en ik ‘eggs benedict’ met zalm, lekker luxe dus…was echt heel erg lekker. Chaitje erbij, en onze dag was weer goed begonnen! Het was helaas niet erg warm of zonnig, dus we besloten om maar niet de geplande Jetboat-tocht te doen. In plaats daarvan hebben we ons die dag vermaakt met winkeltjes in en uit slenteren (en ja, ook hier en daar wat nieuwe kleding aangeschaft…alleen echt essentiële dingen natuurlijk!). Blij met onze aankoopjes vertrokken we aan het eind van de middag weer richting Kurow. Onderweg besloten in Omarama wat te gaan eten. We belandden in één of ander wegrestaurantje, propvol met farmers (was ook wel te merken aan de lucht die er hing..). We werden natuurlijk lekker aangestaard, dus snel wat besteld en gevraagd of we het buiten op mochten eten (hier was het wel mooi weer, niet eerlijk!). Dat mocht gelukkig. Het eten was niet spectaculair (kant en klare lasagna en frietjes, met cola-water…bluh) maar onze maagjes waren in ieder geval weer gevuld. Daarna doorgecrosst naar de farm en snel ons bedje in gedoken. Die week werden we ‘s avonds gebeld door Magda of we naar een soort ‘young farmers meeting’/concert van countryzangeres wilden, ze kon gratis kaartjes via Robert (onze AI man) regelen. Nou, daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen! De deuren zouden om 8 uur open gaan, dus wij stonden natuurlijk om stipt 8 uur op de stoep (er zou eten zijn en wij hadden hongerrrr!). Helaas waren er toen alleen nog maar oude mensen en gebeurde er het eerste uur nog niks.. Daarna begonnen de voorprogramma’s, wat lokale talentjes (konden best behoorlijk zingen). Wij moesten helaas rond een uur of 10 weer richting huis want de volgende ochtend ging de wekker weer om 4 uur…we hadden inmiddels de hoop op een maaltijd al opgegeven. Wel jammer, want het was erg druk en begon toen ook pas echt gezellig te worden. Eindelijk ook eens de lokale jeugd uit Kurow kunnen aanschouwen, daar komen we anders eigenlijk nooit. Jammer maar helaas, het leven van een farm hand gaat niet over rozen.. Thuis nog maar snel even een boterhammetje met pindakaas naar binnen gewerkt, en daarna snel ons bed in gegaan. De rest van de week ging redelijk rustig voorbij, veel rotklusjes op mogen knappen (weet nu exact hoe een putjesschepper zich voelt…geen fijn baantje!) en heul veul gemolken (bijna elke dag 2 keer, sta je dus 7 uur in de melkstal..). We weten in ieder geval weer waarom we studeren! Op onze volgende vrije dagen (vorig ‘weekend’ dus) zijn we al de avond voor onze vrije dag weggegaan om te gaan wildkamperen bij Moke Lake (vlak bij Qtown, waar we ook paardgereden hebben)! We hadden de dag van tevoren al onze spullen gepakt en de auto ‘slaap-klaar’ gemaakt, en ‘s middags pastasalade gemaakt om als avondeten mee te nemen. Na het werken snel gedoucht en daarna de auto in gesprongen op weg naar Moke Lake! Onderweg bij één van de vele meren hier gegeten (lekker warm in de auto), vlak bij Cromwell. Daarna werd het al snel donker, en aangezien we niet precíes wisten waar we heen moesten was het nog best een avontuur om de camping te vinden. Vele weggetjes (smal en steil bergopwaarts, de motor had het zwaar) geprobeerd, totdat we eindelijk het goede vonden richting het meer. Daarna volgde een half uur rijden in het pikkedonker tussen de heuvels, koeien en schapen ontwijkend en stapvoets over de vele wildroosters (duimend dat ons bandje het maar hield).. Na drie keer te hebben gezegd ‘dat we er nu toch echt wel bijna zouden moeten zijn’ (er was totaal geen verlichting, midden tussen de heuvels en we waren er ook niet 100% zeker van op het goede pad te zitten) zagen we dan eindelijk het meer en waren we op de camping aanbeland! Daar stonden gelukkig nog aardig wat mensen en we hoorden nog wat gepraat, waren we tenminste niet de enige in the middle of nowhere.. Nog even een kleine avondwandeling over de camping gemaakt en gelukkig het toiletgebouw met de zaklamp gevonden (die Mariel heel slim mee had genomen). Daarna mocht het luchtbed opgeblazen worden! Er zit alleen een grote dop op voor een elektrich opblaasapparaat, maar over die luxe beschikken wij natuurlijk niet. Daarom mochten wij ouderwets onze longetjes gebruiken! Dat was een aardig klusje waarbij Mariel en ik elkaar afwisselden, om als we niet aan het blazen waren al slappe-lachend foto’s van elkaar te nemen 😉 Daarna konden we met brandende longen ons bedje in kruipen! Daar begon al de eerst uitdaging..hoe kom je je bed in? Via de achterklep? Maar dan krijgen we die nooit meer achter ons dicht.. Uiteindelijk is Mariel via een zijdeur en ben ik over de voorstoel ons bedje in gekropen. Daarna worstelden we ons ons slaapzakje in…beetje een doodskist-gevoel, lekker knus. Ik heb nog een stukje film gekeken op m’n tablet terwijl Mariel alvast haar ogen dicht deed. Daarna ook geprobeerd om te gaan slapen…viel nog niet mee! Ten eerste lagen we met ons hoofd bij de achterruit…heel leuk, die sterren boven je hoofd, maar met een volle maan en een heldere hemel is dat nog behoorlijk licht. Daarnaast rolden Mariel en ik steeds heel romantisch naar elkaar toe omdat het midden van het luchtbed een beetje inzakte, en kreeg je een heel fijn ‘midden-op-zee’ effect als de ander zich omdraaide. Tel daar een lekkere frisse nachttemperatuur bij op en je hebt het ideale recept voor een *ahum* bijzonder nachtje… De volgende ochtend met een lekkere stijve rug weer opgestaan, net op tijd om de meneer die ons geld kwam innen te woord te staan (met onze fijne slaaphoofden). 7 dollar per persoon lichter gingen we eerst maar eens ontbijten in de auto. Daarna op weg naar onze favoriete bestemming: Queenstown! Bij daglicht zag alles er toch heel anders uit, en de terugweg duurde om de één of andere reden ook een stuk minder lang dan de heenweg.. In Queenstown aangekomen eerst maar even wakker geworden met een kopje koffie in de Starbucks, en daar ook een uurtje internet gekocht om weer even bij te kletsen met het thuisfront (ons internet hier thuis was helaas op…zou een maandje mee gaan maar we hebben er minstens 2 maanden mee gedaan, goede aankoop geweest dus :)). Daarna naar de pharmacy geweest voor wat lekkere maskertjes en olietjes, want we hadden een tutdagje ingepland. Toen, jullie raden het al, weer naar XBase voor een slaapplekkie. Zat een gezellige Belg achter de balie beneden, dus we konden lekker in het nederlands ouwehoeren. We hadden weer een vierpersoonskamer, dit keer met een beetje een rare Slowaak (was ie homo? was ie eng? we kwamen er niet uit..) en later ook nog een Japanner/Chinees (hoe kun je het verschil zien?), twee mannen dus. Even geluncht met de laatste pastasalade (was nog steeds lekker) en we konden al wat bekende gezichten herkennen in de keuken. Gelukkig hadden we ‘s middags de kamer voor ons alleen, dus lekker maskertjes genomen, lang gedoucht, ons ingesmeerd met naar chocolade ruikende olie, beetje muziek geluisterd en lekker uitgerust (hadden we ook wel nodig na dat nachtje). ‘s Avonds weer lekker bij Brass gegeten, dit keer allebei spare-ribs genomen…we eten hier op de farm vaak vegetarisch dus op onze vrije dagen komen de carnivoren in ons weer naar boven 😉 Toen op de kamer lekker ‘Burlesque’ gekeken en daarna weer omgekleed voor een avondje uit. Was zoals gewoonlijk weer erg geslaagd (en laat), gelukkig ook wat drukker dan de vorige keer. Volgende ochtend weer voor 10 uur uitchecken (as usual, helaas) en meteen ons weekje voor kerst geboekt en betaald…is ook weer geregeld! Daarna ontbeten met onze eigen boterhammetjes in het parkje. Er zijn hier erg veel musjes, en we vonden ze erg schattig totdat er ééntje een hapje van Mariel’s boterham nam terwijl ze hem in haar mond stopte…zie je het voor je? Ook de eend die inmiddels aangekomen was waagde een poging, en fladderde omhoog richting de bammetjes in onze handen…was dus eerder snel ons ontbijt naar binnen schrokken dan lekker rustig even eten. Onbeleefde beesten! Rest van de dag nog een beetje door de winkels gewandeld (ze hebben wonder boven wonder elke week weer nieuwe dingen hangen, dus we hadden écht nog een boel om te bekijken en te passen) om daarna lekker op het strand (aan het meer) te crashen…werd in de loop van de dag steeds mooier weer, dus we hebben het daar prima een behoorlijk tijdje uitgehouden (was ook wel te zien aan het kreeftenkleurtje wat sommige van onze lichaamsdelen hadden aangenomen). Daarna nog even nieuw internet geregeld (hoezee! daardoor kan ik deze update weer met jullie delen! bofferds!) en weer gezwicht voor een Fergburger (hoewel Mariel en ik dit keer toch besloten hadden om hem te delen, viel de vorige keer nog niet mee om ‘m op te krijgen..). Toen met pijn in ons hart weer afscheid genomen (gelukkig werd onze pijn wat verlicht door het feit dat we binnen twee weken weer terug zouden zijn, en dan voor een hele week!) en weer de drie uur in de auto teruggereden (althans, Mariel, mijn trouwe chauffeusse…mijn oogjes vallen stiekem nog wel eens dicht) naar Kurow. Deze week is redelijk snel voorbij gegaan, het is alweer onze laatste volle werkweek hier! Van de week een Filipijns kerstfeest meegemaakt…dat was me het feestje wel! We waren uitgenodigd door onze Filipijnse buren (die nogal dol op ons zijn, ze komen opvallend vaak langs ;)) om mee te gaan, dus wij zijn dan ook wel zo gek om gewoon te gaan. Fris gedoucht werden we opgehaald (Richard & Ray gingen gelukkig ook mee) om naar Oamaru te rijden, waar het feest in één of ander gebouw van een golfclub gehouden werd. Toen we binnenkwamen waren meteen alle ogen op ons gericht (zo’n 150 paar) aangezien wij één van de weinige niet-Filipinos waren, en ook nog eens lang, blond, jong en eng. We werden door Levi (buurman) aan iedereen die hij ook maar vaag kende voorgesteld (hij was er maar wat trots op dat ie ons kende) en toen ze besloten hadden dat we toch niet zó eng waren moesten we persé met iedereen op de foto, en iedereen wilde ons dolgraag als Facebook-vriendje. Prima! Eten was lekker, en als ons drankje op was vroegen er minstens drie mensen of ze een nieuwe konden halen 😉 Zo willen we het zien! Niet al te laat weer richting huis gereden, want de wekker ging weer om 4 uur de volgende ochtend.. Verder deze week vooral gemolken, koeien gehaald en onkruid gesprayd. Gisteren was ik het onkruid sprayen alleen helemaal zat, dus heb ik de buis van het apparaat gebroken (grapje, was natuurlijk een ongelukje, maar valt me helemaal niet tegen om weer eens wat anders te mogen doen ;)). Ook was het leuk dat ik toen ik ‘s ochtends de koeien moest pushen (en om 3h55 op m’n bikeje zat, bofferd die ik ben) erachter kwam dat de dames ‘s nachts besloten hadden om een kleine excursie te ondernemen. Ze stonden namelijk in een paddock die aan de rivierbedding grenst, en hoewel ik de vorige dag nog zorgvuldig alle hekken dicht heb gedaan naar de rivierbedding hebben ze die toch als ware Houdini’s weer open gekregen. Mocht ik dus om 4 uur in het pikdonker een stuk of 20 koeien een klere-end terugdrijven door de prikkelstruiken…had het helemaal naar m’n zinnetje. Later bleek dat er nog een stuk of 15 daar liepen…woopsie! Die had ik ‘s ochtends een beetje over het hoofd gezien. Was gelukkig niet een al te groot probleem. Oh, en verder zijn hier van de week 10 stieren gearriveerd…wat een testosteronbommen (onze lekkere mannen, he Mariel ;))! Ze vechten elkaar de wei uit, zijn al meerdere keren door de draad geknapt en tijdens het melken blokkeren ze elke keer de ingang met hun domme koppen. Het is wel leuk om ze uit de wei te drijven, koeien zijn altijd zo sloom maar deze hebben iets meer pit in hun donder…lekker achteraan crossen! ‘s Middags worden ze elke keer afgewisseld voor een nieuw stel, kunnen de ‘oude’ weer een nachtje uitrusten…ze zijn knap vermoeid na een dagje met 350 behoeftige dames 😉 Voor ons is inmiddels het aftellen al echt begonnen. Alleen morgen nog, en dan zit onze laatste volle werkweek er alweer op! Daarna op onze vrije dagen naar Dunedin (kijken of er daar op een donderdagavond meer te beleven valt, aan het strand liggen en natuurlijk weer shoppen) en dan nog drie dagen voor het er op zit! De 19e is onze laatste werkdag, dan geven we ‘s avonds een etentje voor onze Filipijnse vriendjes. De 20e wordt vooral inpakken en schoonmaken, en we verwachten dat we dan ‘s avonds nog wel bij Magda & Remus uitgenodigd zullen worden. En de 21e rijden we hier ‘s ochtends vroeg weg richting Queenstown, om daar heerlijk een HELE WEEK LANG te genieten! Daarna volgt er van mij nog een nieuwtje, want de 30e vlieg ik naar Melbourne! Bofkont die ik ben 🙂 Ik ga me daar bijna twee weken vermaken met Riaaaaa! Lekker samen oud- en nieuw daar vieren, superleuk 🙂 De 30e komt ook Walter aan, Mariels vriend, dus dat komt goed uit…maar één ritje naar het vliegveld. Dan kom ik de 12e weer terug naar Auckland, om dan de 13e mijn moeder van het vliegveld te halen voor tripje #2! Ook heel veel zin in…komt allemaal al dichtbij! Drie weken Nieuw-Zeeland en daarna door naar Thailand voor een maandje. Ben ik ook wel heel nieuwsgierig naar, leuk om weer iets totaal anders te zien…NZ voelt inmiddels toch al wel een beetje aan als ‘thuis’. Zo, dat was het weer voor vandaag…kort houden is niet helemaal gelukt, maar gelukkig is het nu weer tijd om te melken dus móet ik er wel mee stoppen 😉 Heel veel liefs, Marije

Zo, het is weer de hoogste tijd voor een nieuwe update voordat ons volgende ‘weekend’ aanbreekt! Ik was gebleven bij vorige week…niet veel spannends gebeurd verder, alles gaat wel z’n gangetje tijdens het werk. We hebben eigenlijk twee soorten dagen; of een dag dat je ‘s ochtends wat later begint (7h30 of second herd halen) en dan ‘s middags melkt, of ochtenden dat je vroeg begint (silo-wash, milking of first herd halen) en dan ben je ‘s middags vaak ‘on cows’ en mag je zorgen dat alle koeien op tijd in de melkstal zijn en alles ‘s avonds ook weer veilig ‘gelockt’ in het goeie weitje staat. Tussendoor doen we dan nog allerlei klusjes; de yard hosen, fences zetten, fences weghalen, thistles sprayen, waterblasteren, kalfjes voeren, kalfjes verplaatsen, droge koeien shiften, poep van de buizen in de shed schrobben en verder alles wat er in Magda’s hoofd opkomt..genoeg te doen dus!

Na de werkweek was het weer de hoogste tijd om naar Queenstown te gaan! Vorige keer Dunedin was leuk, maar we waren wel weer toe aan een echte avond feesten. De avond van tevoren weer boodschappen gedaan, en ook even bij The Warehouse nieuwe pyama’s en een lekkere joggingbroek gehaald. Daarna een Thaise take-away gehaald (om alvast in de stemming te komen ;)), was lekker! ‘s Avonds redelijk op tijd naar bed en de volgende dag de auto weer ingeladen (jullie willen niet weten hoeveel wij meenemen voor één nachtje weg van huis) om te vertrekken naar Queenstown..rond half 11 waren we klaar om te gaan en scheurden we hier het erf af. Even een pitstop in Omarama voor een quiche/hartige muffin en nieuwe handcrème (zat een zielige oude meneer country music te zingen, alleen z’n vrouw kon het volhouden om te blijven luisteren) en daarna door naar onze eindbestemming. Natuurlijk weer een gezellig muziekje op de achtergrond, en dit keer geen regen dus we konden rustig luisteren en meezingen.

Aan het begin van de middag kwamen we aan in Queenstown en toen hebben we eerst een slaapplaats geregeld, bij onze oude vertrouwde XBase 🙂 Even gekletst bij de balie, en omdat er geen 2-persoons kamers meer over waren maar gekozen voor een 4-persoons. Toen onze spullen gedropt, nog geen roomies te bekennen.

Snel daarna naar de iSite balie waar je alles kunt boeken wat er maar te doen is in Queenstown…even rondgeneusd, maar als snel besloten om voor een paardrijrit van 3 uur te kiezen. We hadden ook al thuis op hun site (Ben Lomond Horse Treks, dacht ik) gekeken, en de beschrijvingen spraken ons wel aan. Naar de balie waar een lief oud vrouwtje meteen voor ons belde om te boeken, en we konden daar ook betalen. Ze liet aan de telefoon weten dat wij ‘experienced’ waren en we kregen te horen dat ze daar erg blij mee waren. Na nog wat meer ‘you’re so going to enjoy it honeys!’ en dat soort uitspraken stonden we twee vouchers rijker weer buiten 🙂

Omdat het zulk mooi weer was besloten we al snel om in een parkje in het centrum van Queenstown te gaan chillen. Wijntje, chipjes, muziekje erbij…prima vol te houden! Daarna nog een beetje geshopt en toen weer even langs onze kamer. Inmiddels lagen de spullen van onze roomies er al wel…natuurlijk even vluchtig bekeken, het waren in ieder geval meisjes.. Toen lekker uit eten geweest, weer in hetzelfde restaurantje als de vorige keer. We wilden eigenlijk ergens anders naartoe, maar omdat het vrijdagavond was was het daar behoorlijk druk (soort van vrijdagmiddagborrel denk ik) en we wilden wel even rustig zitten. Gekozen voor één pasta of the day (pasta, pesto, kip, courgette, champignons) en één salade met in honing geroosterde pompoen en bietjes, met walnoten, feta en rucolasla…allebei de helft genomen zodat we alles konden proeven, was erg lekker! 🙂

Daarna terug naar onze kamer, waar we dan eindelijk onze roommates konden ontmoeten…twee Canadese meisjes (Amy & ?; valt het op dat we goed zijn in namen?), iets ouder dan wij maar erg aardig. Meteen even gezellig gekletst (alles over de farm verteld natuurlijk, en wat foto’s laten zien), Amy had net een jaar studie in Sydney erop zitten en de ander moest nog een jaar in Canada. Ik zei nog als grapje dat we wel op een farm werkten maar hopelijk niet al te erg stonken…moesten ze wel om lachen, omdat de jongen bij de balie had gezegd dat ze twee hele gezellige meiden als roomies zouden krijgen, die wel op een farm werkten maar niet stonken 😉 Ze hadden gezien dat we tortillachips en guacamole op ons nachtkastje hadden staan, en aan de hand daarvan hadden ze besloten dat we wel cool moesten zijn..

Daarna moesten wij er vandoor om Twilight te bekijken! Voor de bioscoop zagen we de rij al staan en we begonnen al bang te worden dat het misschien wel uitverkocht zou zijn…en ja hoor, ‘sold out’!. Behoorlijk balen, maar toen maar teruggegaan naar XBase. Daar waren de meisjes op onze kamer de Amerikaanse versie van ‘The Bachelor’ aan het kijken, die waren stiekem wel blij dat de film niet doorging zodat we gezellig met z’n allen konden optutten. Gezellig drankje erbij en we vermaakten ons wel (vooral met het commentaar van de meiden die de hele serie al gezien hadden dus precies wisten wat er ging gebeuren)!

Rond half 12 waren we dan eindelijk klaar om richting de stad te gaan! We vertrokken samen met de Canadezen, maar halverwege de avond zijn we elkaar uit het oog verloren. Wederom een erg gezellige avond, zelfs nog wat oude bekenden tegengekomen. Allerlei verschillende barretjes in geweest, en rond half 5 konden we dan eindelijk ons bed in ploffen (normaal zijn we rond die tijd soms al een half uur aan het werk, we gooien ons ritme lekker om..). Onze roomies lagen al lekker te snurken, die hadden het iets minder lang volgehouden.

Volgende ochtend hoorden we eerst de meiden onze kamer uit sneaken, om vervolgens zelf rond een uur of half 9 ons bed uit te komen (dat is het nadeel van doordeweeks zo vroeg opstaan, uitslapen is echt onmogelijk!). Daarna uitgecheckt en de spullen weer in de auto gedropt. Ontbijtje gekocht bij de Subway, en daarna nog maar weer even in ons bekende parkje neergestreken. Na een tijdje vonden we het toch iets te fris worden (het was immers nog vroeg) dus maar op de comfi stoelen in de Starbucks neergeploft om daar voorlopig niet meer weg te komen. Lekker een tijdje mensen gekeken, totdat we rond kwart voor 12 naar ‘The Station’ moesten omdat we daar opgehaald zouden worden door de mensen van Ben Lomond. Snel onze slippertjes ingeruild voor charmante bergschoenen en toen kwam het gammele busje aanrijden waarmee we naar de paardenfarm zouden gaan. Er stapte een aardige vent uit die meteen een praatje met ons maakte, en er gingen ook nog twee Ozzies uit Melbourne mee. Daarna op weg naar het landgoed. Was een oncomfortabel ritje waarbij we ons goed vast moesten houden! Mariel voelden de drankjes van de vorige avond weer gezellig omhoog komen, dus het was goed dat we na een minuut of twintig op onze bestemming aankwamen 😉 Onderweg wel weer belachelijk mooie natuur gezien, we konden niet wachten om op een paard te klimmen!

Bij aankomst stonden de paardjes al netjes opgezadeld klaar. Ze zagen er allemaal tiptop uit, lekker bespierd, mooi passende zadels en hoofdstellen, tandarts was net geweest…we hadden als toekomstige dierenartsen niks te klagen! Wij gingen met Kate op pad, een engels meisje die nu een paar maanden in Qtown aan het werk was. Lekker met z’n drietjes omdat we de enige gevorderden waren, superchill want nu konden we lekker doen wat we wilden. Ik zat op Jake, de ‘kuddeleider’ en met zijn 17 jaar de oudste van het stel. Mariel kreeg Major toegewezen en Kate kreeg een pittig dingetje mee die voor het eerst deze trek ging maken. Toen konden we op pad! Het werd al snel duidelijk dat Jakieboy het niet prettig vond als iemand te dicht op z’n kont reed, maar verder gedroegen ze zich voorbeeldig! De omgeving was echt ‘breathtaking’…niet normaal! We reden door een ‘gorge’ waar een rivier doorheen liep, dus om ons heen waren hoge heuvels en zelf doorkruisten we de rivier wel een keer of 10. Het weer kon niet beter, heerlijk zonnetje dus af en toe gingen we op een drafje door de rivier zodat we zelf ook nog een beetje natgespetterd werden 🙂 Verder héérlijk ontspannen ritje, af en toe een drafje of een galopje, superbrave paardjes en de beste omgeving die je je maar in kunt denken…we zaten te genieten! De camera bungelde om Mariel’s pols dus we hebben er genoeg foto’s van 😉 Onderweg kwamen we af en toe nog wat koeien of een kudde schapen tegen, zelfs een tentje in the middle of nowhere, heel gezellig. Toen we weer terug bij ons vertrekpunt kwamen bleken we aan de vroege kant te zijn, dus we gingen nog een tochtje maken. We beklommen een steile helling, waar we vanaf de top een geweldig uitzicht hadden over ‘Moke Lake’, een supermooi blauw meer. We hadden in het busje al te horen gekregen dat dit meer niet gevoed wordt door gletsjers, dus dat het in de zomer bijna 30 graden kan worden! Ook is er een ‘wildcamping’ aan het meer, dus Mariel en ik waren al van plan om daar binnenkort een bezoekje te brengen! Na ook deze tweede tocht afgemaakt te hebben, en even geposeerd te hebben voor een foto op de site (moeten we nog vinden, er is sinds 6 weken een nieuwe eigenaar dus waarschijnlijk is die nog in de maak) moesten we helaas weer terug naar het beginpunt. Even geholpen met paardjes afzadelen, en daarna nog nagenietend weer terug met het busje naar Queenstown.

In Queenstown dan eindelijk de wereldberoemde Fergburger gegeten! 😀 Was ook echt heel lekker, met calamaris en frietjes erbij want we hadden behóórlijke honger.. Helaas was de tijd daarna weer aangebroken om terug te gaan naar de farm. Was moeilijk afscheid nemen, alle terrasje zaten vol, er lagen mensen heerlijk in het zonnetje aan het meer…wij wilden ook blijven!

Ons toch maar losgerukt en terug naar de auto gegaan.. Onderweg nog een kleine plaspauze en daarna moe maar voldaan weer bij ons huisje aangekomen. Spullen uit de auto gehaald en na een korte douche snel onze bedjes ingedoken.

De afgelopen week is weer voorbij gevlogen want morgen breken onze nieuwe vrije dagen weer aan! Gisteren al boodschapjes gedaan, want we waren uitgenodigd om vanavond bij onze Filipino-buren te gaan eten.. Voor de supermarkt werden we er op gewezend dat onze achterband aan de platte kant was…shit! Snel naar de Shell gecrosst waar we heel blond even om hulp gevraagd hebben. Gelukkig konden we al snel een vrijwilliger vinden om ons te helpen, en was ons bandje weer mooi op spanning voor de terugreis. Even goed in de gaten houden de aankomende tijd, gelukkig hebben we nog een reserveband in de achterbak liggen.

Nu zijn we net teruggekomen van ons etentje bij de buren, was erg grappig. Eerst snel douchen na het werk, en daarna met Ray & Richard in de auto op weg naar Odie & Levi. Daar aangekomen eerst een rondleiding over de farm gekregen…was mooi! Lekker ruime melkstal, alles geautomatiseerd (net zoals bij de Nederlanders waar we al eerder geweest zijn) en SUPERgroot…echt, we dachten dat onze farm al HUGE was maar deze was minstens drie keer zo groot. Ze hadden ook een heel nieuw huis waar ze in woonden, mét kabeltelevisie (was vooral Ray heel jaloers op)! Na de rondleiding kregen we ons Filipijnse feestmaal voorgeschoteld…eerst een soort loempia’s met groente en garnalen en een knoflookachtig sausje, daarna rijst met een saus met rundvlees en groente en nog een enorme kalkoen uit de oven (was een post-Thanksgiving diner, werd ons verteld)! En dat allemaal speciaal voor ons, omdat we zulke speciale gasten waren, hihi. Later kwamen er steeds meer Filipino’s binnendruppelen, uiteindelijk zaten we met een man of tien daar binnen. Ze waren allemaal erg geinteresseerd naar hoe het er aan toegaat in Nederland, Ray vertelde dat dat kwam omdat er bijna geen toeristen naar de Filipijnen gaan en ze dus bijna nooit buitenlanders tegenkomen. Wel lachen, voordat we weggingen moesten we nog met iedereen op de foto…lekker aapjes kijken. We hebben al gezegd dat we er de volgende keer geld voor gaan vragen 😉 Maar was gezellig, leuk om ook eens meer te weten te komen van alle Filipinos die we inmiddels al ontmoet hebben!

Gisteren hadden we een lekkere rampendag trouwens.. Het begon er al mee dat Mariel ‘s ochtends bij de plantwash vergeten was de silo te sluiten. Dit betekent dat er honderden liters vies water bij de melk in de tank zijn gekomen…oepsie! Vond Tavi niet zo grappig.. Daarna moesten de koeien voor AI het platform op (die Tavi ‘s ochtends zorgvuldig geselecteerd had) maar ik was een beetje vergeten om het hek tussen de ingang en uitgang van het platform te sluiten…de koetjes gingen dus vrolijk via deze shortcut weer op weg naar de wei…wederom oepsie! Gelukkig ze nog wel op tijd terug weten te drijven dus verder niet zo’n ramp, maar Tavi’s hoofd was inmiddels zo rood aangelopen dat we bang waren dat het ging ontploffen.. Hij vroeg ons of we hem vandaag expres gek wilden maken en wat we nog meer van plan waren (en niet als grapje, maar echt witheet van woede)…stiekem kreeg ik er gigantisch de slappe lach van dus maar snel verder gegaan met de yard hosen voordat hij dat in de gaten kreeg. We hebben ons de rest van de dag dus maar behoorlijk koest gehouden 😉 Vandaag had Mariel weer een kleine blunder..ik was met Ray aan het melken en ineens viel de waterdruk weg. Wij checken of er misschien een sproeikop van een slang was afgeschoten, maar konden niks vinden. 5 minuten later kwam Mariel helemaal doorweekt de stal binnen, die had met de auto per ongeluk een buis van een K-line (irrigatiesysteem) kapotgereden. Tavi mocht dus weer opdraven om dat te fixen, jullie begrijpen vast wel hoe vrolijk hij inmiddels keek 😉 Kregen we óók nog eens te horen dat de effluentspreader (spuit die de mest over het land uit spuit) deze week te weinig verplaatst is en dat Magda en Remus daarom een boete van 10000 dollar krijgen…zijn wij even blij dat we de aankomende twee dagen weg zijn!

Ohja, ben natuurlijk ook nog deze week op m’n knie gevallen…kon ook niet anders, ik kan mezelf nooit lang heel houden. Ik moest de koeien uit een rotwei drijven (hek zit ergens halverwege de zijkant dus je kunt ze niet in één hoek drijven) en ze bleven allemaal bij de drinkbak hangen…dat vond ik niet zo grappig, dus ik wilde snel van m’n quad springen om ze daar weg te jagen (kan niet met de quad omdat er allemaal buizen liggen die het drinkwater aanvoeren; wilde niet net zo’n ongelukje als Mariel veroorzaken ;)). Helaas hing de slang van het distelspray-apparaat een beetje los, en daar bleef mijn voet achter hangen. Toen had mijn knie even een erg intieme ontmoeting met de grote keien die daar liggen…ouch! Gelukkig bleek ik toch niet ‘on cows’ te staan dus ik kon de rest van de middag met m’n knietje relatief rustig aan doen in de melkstal. Hij is nu lekker dik en pijnlijk, maar ik kan er wel weer mee lopen…geen permanente schade 😉

Nou, volgens mij was dat wel zo’n beetje alles wat ik te vertellen had. Het is hier vandaag echt HEERLIJK weer geweest, superzonnig, dus ik begin al goed bruin te worden 😀 (Toen ik gisteren weer thuis kwam zei Ray; ‘you’re like an apple!’…en bedankt!) Nu nog even een wijntje doen hier en dan frisgewassen naar bed om morgen weer vroeg in de auto op weg te gaan naar Queenstown! Daar gaan we ons wel weer goed vermaken!

Hoe is het in Nederland? Iedereen al in spanning voor Sinterklaasavond? Lekker koud en nat? Muhahaha! Wij zijn niet jaloers!

Heel veel liefs vanuit een zonnig NZ,

Marije

Zo, weer even een nieuwe update voordat ik alles weer vergeten ben! De dag voordat we naar Dunedin gingen gingen we eerst ‘s avonds boodschappen doen. Lekker in onze stinkende koeienkleren, is heel normaal hier (we hebben zelfs mensen op blote voeten, sloffen en in pyama’s gezien…gekke kiwi’s). Ook meteen een ijsje gehaald als voorgerecht 🙂 Daarna thuis lekker stokbroodjes met kruidenboter en zalm gegeten, en tortillachips met dipsaus, onder het genot van een wijntje natuurlijk. Je moet je vrije dagen wel goed beginnen! Daarna hadden we nog een lekker vaatje te doen (sparen we altijd op, van die kleine vaatjes zijn geen uitdaging meer met onze spierballen) en toen lekker frisgewassen naar bed. Volgende ochtend beetje uitgeslapen en toen eerst naar Oamaru. We wilden even langs de zaak waar onze auto vandaan komt om te checken of we ‘m nog steeds aan hen terug konden verkopen. De man die ons moest helpen was alleen een beetje kortaf en zei dat ie er nog niks over kon zeggen…niks mee opgeschoten dus. Toen maar snel door naar Dunedin. Onderweg een lekker hoosbui tegengekomen, en we hebben ontdekt dat de ruitenwisser van de auto beHOORlijk piept. Mochten we dus fijn een tijd van genieten. In Dunedin aangekomen eerst even rondgekeken in de stad. Wat een winkels! Auto geparkeerd in een heule smalle garage, en toen lekker de stad in gegaan. Eerst een broodje gegeten in het winkelcentrum (jaja, een heus winkelcentrum van drie etages! ongekend!) en toen lekker shoppen. Mariël heeft een heel leuk jasje gekocht, en ik een zomerjurkje. Toen eerst maar eens op zoek naar een slaapplaats. Al snel zagen we een bordje ‘backpackers’ dus daar maar gewoon naar binnen gestapt. Gelukkig waren er nog 3 bedjes vrij, en na wat geschuif konden we zelfs op dezelfde kamer slapen. De huis-kat Gizmo maakte dat we ons als veterinairen meteen thuis voelden 😉 Helaas sliepen we wel in een dorm, dus met nog een man of 8 op onze kamer. Spullen gehaald, en lekker even van het gratis internet in huis gebruik gemaakt in de keuken. Was leuk om stiekem mee te luisteren met alle gesprekken van alle nationaliteiten in de keuken. Toen de tortillachips op waren hadden we niet echt honger meer, dus bij de Chinees een ‘Foe Young’ gehaald en een reep chocola als toetje, en lekker goedkoop een keertje thuis gegeten. Toen ons omgekleed en even in de stad gekeken. Was érg rustig, want de volgende dag zouden alle studenten klaar zijn met hun semester dus we waren net een dagje te vroeg. Best balen, maar uiteindelijk toch nog een kroegje gevonden waar het wel gezellig was (en waar ons halve hostel binnen zat). Beetje gekletst, was vooral leuk om tegen kiwi’s te vertellen dat we op een dairy farm werken. De gemiddelde reactie is dan: ‘no fucking way!’ en ‘that’s AWESOME!’, haha! Blijkbaar zien we er toch nog niet uit als echte farmgirls…gelukkig maar 😉 Ook kwam er nog een gezellige vrijgezellenparty binnen, dus uiteindelijk was het nog best druk geworden. Toen het een beetje rustiger begon te worden besloten Mariel en ik om maar naar huis te gaan, en stilletjes ons bedje in te sneaken. Fijn om alle andere snurkende mensen om je heen te horen.. Beetje jammer alleen dat al die mensen de volgende ochtend om de één of andere reden om 6 uur opstonden, na eerst 3x gesnoozed te hebben. Wij gingen er rond een uur of half 9 uit, konden toch niet meer slapen, en besloten om nog maar even terug te gaan naar de stad (we waren immers nog láng niet uitgeshopt). Eerst even ontbeten en een chaitje gedronken, en toen allebei een paar hakken gekocht…kunnen we eindelijk rokjes aan met uitgaan! Ook nog wat bijpassende sieraden gescoord, en Mariel nog een topje. Toen begon gelukkig het zonnetje door te breken 🙂 Eerst even een ijsje gegeten (van een meneer die er ongeveer een kwartier over deed om ze klaar te maken) en toen nog een wijntje gekocht om ‘s avonds cadeau te doen aan Camiel en Cindy. Daarna door naar de supermarkt om nog wat last minute dingetjes te halen, zoals verse groente en fruit. We hadden nog wat tijd over voordat we bij Cindy & Camiel hadden afgesproken, dus besloten we om nog even bij de kust te gaan kijken. Was erg mooi, alleen was het strand moeilijk te bereiken (stad staat een stuk hoger, en het loopt erg steil af). Ergens in de duinen ons handdoekje neergelegd, muziekje aan, wekker gezet en even oogjes dichtgedaan. Was lekker warm in het zonnetje, zelfs nog een beetje verbrand. Toen door naar C & C. Eerst getankt (je krijgt hier korting bij de Shell met je boodschappen-bonnetje, dus gelukkig kwamen we er onderweg eentje tegen!) en toen op zoek naar het goede adres. Eén keertje er voorbij gescheurd (ze wonen gewoon aan de snelweg) maar daarna het toch snel gevonden. We werden eerst begroet door de twee honden en daarna kwam Cindy naar buiten. Erg aardig meisje, van onze leeftijd (23 jaar) dus we konden meteen gezellig kletsen. Daarna even de farm bekeken waar zij nu werken. Stuk moderner dan de onze (gaat veel met computers, stúkken efficienter), en zelfs een overdekte stal voor in de winter! De farm staat bijna direct aan de kust, dus wel erg winderig. Toen weer terug naar het huis, Camiel kwam ook mee. Camiel is een jaar of 45, groot leeftijdsverschil tussen die twee dus! Gezellig gekletst over van alles en nog wat (vooral even onze frustraties over de farm eruit gegooid, was erg herkenbaar voor hen ;)) en toen kwamen er nog twee kiwi’s binnen (of eigenlijk een kiwi en een australier). Waren twee oud-collega’s van C & C, en deze twee (vriend en vriendin, nog erg jong..ben alleen hun namen vergeten) zouden op deze farm komen werken als Camiel en Cindy herd manager worden (ergens in maart). Was erg leuk, en we hebben lekker gegeten. Al snel kwam het gespreksonderwerp op jagen, aangezien dat één van de meest populaire manieren is om je vrije tijd hier te besteden. Camiel had een jachtgeweer, en de kiwi had ook zijn geweren mee (je weet maar nooit wat je tegenkomt onderweg) dus we werden gevraagd of we zin hadden om op wat blikjes en flessen te schieten. Daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen, dus even mooi wat blikjes vermoord (schoot gewoon in één keer raak!). Daarna kregen we nog een kleine demonstratie van het geweer waarmee de kiwi op herten jaagt…echt een enorm ding, en daar schoot ie zo een stuk massief beton mee aan stukken…impressive! Het was al laat toen we weer richting huis vertrokken, met de afspraak dat we nog een keertje langs zouden komen om de zeeleeuw die op ‘hun’ strandje leefde te bekijken. Ook kregen we nog speciale NZ-landse schelpen mee, waar ook al die souvernirtjes van gemaakt worden (moet de naam even opzoeken, soort parelmoerachtige kleur). ‘s Avonds snel in bed gerold, en toen kon de nieuwe werkweek weer beginnen! Is verder niet veel bijzonders gebeurd, gaat allemaal wel z’n gangetje hier. Behoorlijk druk en nog steeds erg lange dagen, lekker vier dagen achter elkaar voor vieren m’n bed uit. Gelukkig is het wel erg lekker weer, we zitten nu ‘s middags meestal lekker buiten in het zonnetje te lunchen. Zonnebril op, boekje erbij (de nieuwe Nicci French die Mirjam heeft achtergelaten..spannend!), zo redden we ons prima 🙂 Nu alleen morgen nog werken en dan weer vrij! Hebben we echt SUPERveel zin in, lekker naar Queenstown en natuurlijk de nieuwe Twilight film hier in de bios bekijken 😉 Nu is het weer tijd om terug te gaan naar de melkstal, pauze zit er weer op! Tot snel! Heel veel liefs, Marije

En weer even een kleine update vanuit het zonnige New-Zealand! Het is vandaag voor mijn gevoel de eerste echte zomerdag, heerlijk zonnetje en de temperatuur begint al aardig op te lopen. Hopelijk blijft dit zo, en kunnen Mariel en ik op onze vrije dagen (nog 1 dagje werken!) lekker op het strand van Dunedin liggen!

Zoals ik al vertelde stond vorige week vooral in het teken van het insemineren. Ook kwam een dierenarts langs om de koeien te enten tegen tuberculose, en de volgende dag om te controleren of er een entreactie was opgetreden. Het ‘waterblasteren’  en het sprayen van de distels en hamlock ging ook gewoon door, lekker inspirerende klusjes. Het toppunt van inspirerende klusjes was toch wel het schoonmaken van de colostrumtank. Ik was de geluksvogel die dit op mocht knappen. De colostrumtank is een grote soort silo waar ze blijkbaar in het begin van het seizoen de colostrum in op slaan (ik neem aan wanneer ze nog niet genoeg kalfjes hebben om dat allemaal op te drinken). Dit hebben wij nooit gedaan, omdat bij ons alle melk naar de kalfjes ging. In deze silo zat echter nog een restje colostrum, wat daar dus lekker al een maand of 2 had liggen prutten…het was dus één grote zure melkkoek op de bodem. Ik mocht dit losspuiten met de waterslang en moest met de waterstraal alle grote brokken fijnmaken (zodat het er via de afvoer uit kon). Het fijne eraan was alleen dat hierbij ook een soort fijne zure-melk-nevel ontstond, die lekker in mijn gezicht spetterde. Brrr…ik kon het de hele dag nog in m’n overall ruiken, echt supersmerig. Ik vond vorige week een erg zware week, omdat we al niet al te uitgerust aan de week begonnen en ik ook vaak vroeg op moest (en vroeg is hier een uur of half 4).

Daarom waren Mariel en ik erg blij toen onze vrije dagen aanbraken. ‘s Avonds het meteen gevierd met extra lekker eten en zelfgebakken boterkoek…mmm! De volgende ochtend bijtijds op en in de auto gesprongen richting Queenstown. Eerst in Kurow nog wat zaken voor de auto geregeld, hij staat nu officieel op Mariels naam en we staan geregistreerd voor op de weg (is verplicht hier, soort wegenbelasting denken we). Ook onderweg nog even ontbeten en een kopje koffie gedronken bij het bij ons al bekende schapen-cafétje. Toen door naar Queenstown! Ik ben stiekem wel blij dat ik niet mag rijden, want nu heb ik tijd zat om lekker naar buiten te kijken…en er is genoeg te zien! De weg naar Queenstown was echt prachtig, we kwamen door een ‘gorge’ waar een rivier doorheen liep, daar gaan we de volgende keer zeker een tussenstop maken om even te wandelen. Ook is er een soort voorstad voor Queenstown, heel groen en met rivieren en allemaal hele schattige huisjes. Ik heb al besloten dat ik daar ga wonen 😉 We zijn op de heenweg nergens gestopt omdat we bijtijds een slaapplaats in Queenstown wilden regelen, maar dat gaan we de volgende keer zeker wel doen (en foto’s maken!). Eenmaal in Queenstown aangekomen keken we onze ogen uit..zoveel mensen bij elkaar! En meer dan één winkelstraat! Dat hadden we nog niet eerder gezien aan de oostkust. Meteen het base backpackers hostel gevonden waar we graag wilden overnachten, en ze hadden gelukkig nog zat kamers vrij. Tweepersoonskamer met eigen badkamer gekozen, leek ons toch wat fijner dan met z’n achten in stapelbedden…en we verdienen hier toch zat! 😉 Toen lekker door het stadje gewandeld en geshopt. Geluncht met een enorm ijsje van ‘Lick’ en later op een terrasje aan het water nog een lekker wijntje gedronken (geholpen door een net iets te opdringerige Australische vrouw, dus redelijk snel weer weggevlucht). Ik heb nog een klein uitgaanstasje gekocht, omdat we ‘s avonds de stad in wilden maar je je hier overal verplicht moet legitimeren dus de paspoorten moesten mee…essentiele aankoop dus! ‘s Avonds lekker gegeten in een gezellig cafétje…broodje vooraf, daarna een tapasschotel voor twee personen en als toetje malteser-baileys-cheesecake. We knapten nog net niet uit elkaar 😉

Toen terug naar het hotel om even op te tutten voor het uitgaan. Omdat het Halloween was hadden we koeienoortjes en staartjes gekocht ‘s middags, leek ons wel toepasselijk (beetje jammer dat iedereen ons later voor katten aan zag, maargoed). Rond een uur of tien vonden wij het wel tijd om wat te gaan doen, maar het was overal nog erg rustig. Gelukkig kwamen we langs een liquor-store die nog open was (zijn er genoeg van daar) dus kochten we een fles Canterbury Cream, een soort budget Baileys. Weer terug naar de hotelkamer gegaan om de tijd te doden met slechte muziekjes en lekkere drankjes, lukte prima 😉 Toen we later weer naar buiten gingen, gingen we eerst naar een café waar we al eerder een grote groep mensen in hadden zien verdwijnen. Was best gezellig, maar de muziek was niet echt onze stijl en het was ook erg klein. Maar weer verder gegaan, op naar de World Bar. Hier waren we ‘s middags al langs gelopen en hadden we op internet al veel over gelezen, en het maakte alle beloftes zeker waar. Superleuke avond gehad, hele leuke muziek (live gespeeld door een band die verkleed was als The Police) waarmee wij zelfs mee konden zingen en gezellig gekletst met allerlei mensen. Mariel zelfs nog even kwijtgeraakt, gelukkig had ik die snel weer teruggevonden bij de hotelkamer 🙂 We moesten de volgende ochtend voor tienen uitchecken, maar door onze rare slaapgewoontes hier op de farm waren we allebei al rond een uur of 8 wakker. Maar op ons gemak aangekleed en weer naar de auto. Het weer was niet echt geweldig en er was nog niet veel open in Queenstown, dus lekker vroeg aan de terugreis begonnen. Besloten om maar een andere route terug te nemen, was helaas iets minder mooi. Lekker ontbeten in Wanaka (ik broodje met gerookte kip, brie en een soort cranberry shizzle en Mariel een broodje met ei en bacon, allebei natuurlijk een chaitje erbij) en even wat te drinken voor onderweg gehaald. Verder nog maar geen boodschappen gedaan, omdat we nog een aardig endje moesten. Ik heb vervolgens een klein stukje van de route gemist omdat mijn oogleden toch wel erg zwaar werden (nog een voordeel van het niet mogen rijden) maar volgens Mariel had ik niet veel bijzonders gemist. Onderweg geen boeiende plaatsjes meer tegengekomen dus maar doorgekacheld naar Oamaru. Daar boodschappen gedaan voor de aankomende week, en toen lekker op tijd weer thuis pizza gegeten en vroeg naar bed gegaan.

Deze week was weer lekker druk. Sowieso moeten elke ochtend de koeien geselecteerd worden die geinsemineerd moeten worden. Dit moet gedaan worden door Magda of Tavi. De koeien die ‘in heat’ zijn worden herkend aan hun ‘kamar’ (had ik al uitgelegd toch?). Wanneer deze verkleurd zijn betekent het dat ze bereden zijn door een andere koe en dus tochtig zijn. Deze koeien moeten in een aparte ‘drafting pen’ gedaan worden. Dit kan heel rustig (als Magda het doet) maar als Tavi er is gaat dit altijd gepaard met een boel geschreeuw en Roemeens gevloek. Stiekem zijn we wel blij dat we geen Roemeens verstaan, aangezien we eigenlijk niet willen weten wat er allemaal uit z’n mond komt.. Ook heeft ie de gewoonte om koeien in hun uier te trappen, ze met ijzeren pinnen te slaan en staarten te breken. Lekker stressvolle ochtendjes dan dus. Vervolgens komt na het melken Robert weer langs om de geselecteerde koeien te insemineren. ‘s Middags krijgen deze koeien vóór het melken weer een nieuwe ‘kamar’ op hun rug geplakt. Hierdoor beginnen we nu een half uurtje eerder met melken (vinden we wel prima, betekent eerder lunchen en minder kutklusjes opknappen tussen de middag).

Helaas is deze week mijn quad gesneuveld…met een knal 😉 Ik probeerde ‘m ‘s ochtends te starten (zoals elke ochtend) maar na een heleboel pogingen maakte hij een geluid als een soort geweersschot (hebben we hier al vaak genoeg gehoord) en daarna deed hij niks meer. Omdat het weekend was en Magda ook nog een dagje weg ging kon ie nog niet naar de reparateur, dus daarom rijd ik al een paar dagen in een hele mooie herriebak van een jeep (met kapotte voorruit en geen motorkap, heb al wel wat foto’s gemaakt…’t is een beauty!). Is wel leuk, want ik mag er ook mee de heuvels in en door alle weilanden crossen.

Aan het begin van de week had ik blijkbaar mijn energievoorraden goed aangevuld, want toen Ray zei dat de snelheid van het platform wel wat sneller mocht (doen we altijd stiekem als er Tavi of Magda niet in de buurt zijn) had ik ‘m op een gegeven moment op twee uur staan (terwijl hij normaal op elf uur bij de second herd en op tien uur bij de first herd staat). Dit verbaasde de twee filipinos wel, ze moesten er erg hard om lachen en vonden het heel cool 😉 Dat was dus een vroege avond. Helaas waren er maar weinig van dat soort deze week. Eergisteren was het helemaal erg;  ‘s ochtends deed het platform (waar de koeien op staan en wat ronddraait) al raar, hij stopte af en toe en ging langzamer uit zichzelf. ‘s Middags kwamen hier nog harde klappen bij en rond een uur of zes stopte hij compleet. Tavi erbij gehaald, schoot weer helemaal in de stress natuurlijk (valt het op dat Tavi niet ons meest favoriete persoon is hier?). Gelukkig kwam Remus er later bij, en David (de ‘echte’ eigenaar van het land, dit huren Magda en Remus) en was het probleem toen snel opgelost. Alles nam bij elkaar wel meer dan een uur in beslag (terwijl Richard en Mariel lekker mochten gaan eten mocht ik lekker in de shed blijven…ik kon dus pas om half negen eten) dus dat was wederom een vermoeiende dag.

Ik ben ook een middag met Magda meegeweest naar de cattleyard. Hier staan alle heifers (vaarzen; ze hebben niet genoeg land om die allemaal bij het bedrijf te houden en er hoeft verder toch niks mee gedaan worden) en deze moesten gevaccineerd worden tegen BVD. Dit betekende veel opdrijven en hekken open en dicht doen. Andra was ook mee, dus we gingen op de terugweg lekker een ijsje halen en in kreeg ook nog een muffin mee. Wel fijn, een relaxte middag voor de verandering. Gisteren werden we ‘s middags uitgenodigd om bij Magda en Remus te komen eten en naar het vuurwerk te kijken wat ze gekocht hadden. Het eten was erg lekker (drie gangen; vooraf hapjes en zelfgemaakt vleeswaren, daarna allerlei schalen met groenten en vlees en toe ijs met koekjes en saus en vruchten…lekkerrr!) en er werden genoeg mooie verhalen verteld (vooral uit Roemenie). Erg gelachen en leuk om alle mensen hier ook eens in een andere situatie te spreken (zonder stress en in normale kleren). Vuurwerk was ook erg leuk. Remus had ‘s middags samen met Andra al het vuurwerk door de hele tuin klaargezet en sprong rond als een blije kleuter terwijl hij alles aanstak…erg grappig. Ook Rosie Petal, het beroemde lammetje, genoot er zichtbaar van en rende door de tuin terwijl ze allerlei rare bokkensprongen maakte. Toen we weer thuis kwamen zagen we echter in het licht van de koplampen een verschrikte koeienkop, de carry-overs (aparte groep droge koeien en één stier) waren uitgebroken. Gelukkig was Richard de volgende dag vrij en ging hij ze heel nobel terugdrijven terwijl wij snel ons bed in doken. Het was immers al tien uur, twee uur later dan onze normale bedtijd!

Vandaag was het echt heerlijk weer hier zoals ik al zei, en ik mocht lekker de hele ochtend leuke klusjes doen. Eerst alle kalfjes voeren (en nu ik de auto heb kan ik stiekem mijn camera meesmokkelen, daar heb ik vanmorgen dan ook even goed gebruik van gemaakt!) en daarna in de heuvels fences repareren. De koeien waren de vorige avond uitgebroken in de heuvels, en ik mocht het hek weer repareren met ijzerdraad en allerlei interessante tangen. Was best goed gelukt, je ziet bijna niet meer waar ze eruit zijn gegaan 🙂 Verder moest ik al het prikkeldraad wat bovenop loopt en aan de paaltjes vast hoort te zitten (maar meestal losgeraakt is) weer vastmaken met stukjes ijzerdraad. Lekker op mijn gemakje gedaan, overall uit en mouwtjes opgestroopt 🙂 Begin al een beetje bruin te worden!

En nu zit ik hier te wachten tot het avondeten klaar is. Net te horen dat ik morgen twee uur eerder moet beginnen, dus mijn humeur is weer behoorlijk slechter 🙁 Maargoed, laatste dagje en dan vrij!

We gaan lekker naar Dunedin, grote studentenstad aan de kust, en blijven daar ook overnachten (het schijnt ‘s avonds daar heel mooi te zijn met allerlei lichtjes over de baai, ben benieuwd! camera staat al klaar ;)). De volgende avond gaan we eten bij Camiel en Cindy, twee Nederlanders die hier in de buurt werken en ons uitgenodigd hebben. Lijkt ons wel fijn, weer even in het Nederlands kletsen. Maargoed, daar horen jullie meer over in de volgende update.

Hoe is het daar in Nederland? Ik hoorde dat het daar al vroeg donker begon te worden? Hier pas rond negen uur ‘s avonds, wij gaan hier dus eigenlijk altijd bij licht naar bed. Het is trouwens wel gek om hier in de winkels alle kerstpullen al klaar te zien liggen terwijl het steeds warmer begint te worden. En ze draaien ook ‘walking in a winter wonderland’ enzo overal, klopt toch niet helemaal als je met je zonnebril op je hoofd een ijsje staat te eten.

Nou, ik hou er weer mee op, lekker eten en daarna naar bed!

Heel veel liefs,

Marije

P.s. O shit, vergeet ik helemaal de link met foto’s erbij te geven! Deze mogen jullie bekijken op Mariel’s blog (ook een aanrader trouwens ;)) aangezien het plaatsen van de foto’s op mijn blog met ons internet een meerjarenplan lijkt te worden: marieleidhof.waarbenjij.nu. Enjoy!